Wednesday, November 27, 2019

അവസ്ഥാന്തരങ്ങൾ......


ഉച്ചക്ക് ഊണിന് ഒരു ഓലൻ കൂടിയായോലോ എന്നൊരാലോചന.   ഒരു കൂട്ടാനുണ്ട്, ഉപ്പേരിയുണ്ട്. പലപ്പോഴും ഒരണ്ണംപോലും ഉണ്ടാക്കാത്ത  മടിച്ചിയാണു ഞാന്‍ സ്വതവേ.

ഇനി തുടങ്ങാം. കൊപ്പക്കായ ആണ് താരം.
(കപ്പങ്ങ,  ഓമക്ക അങ്ങിനെ  പല സ്ഥലങ്ങളില്‍ പല പേരുകളില്‍ അറിയപ്പെടുന്ന ഇതിനെ ഞാന്‍ പപ്പായ എന്നു പറയാം, അതല്ലേ സൌകര്യം).

നല്ല ചെനച്ച (എന്നു വച്ചാല്‍ നല്ല മൂപ്പായി പഴുക്കാന്‍ തുടങ്ങുന്ന സ്റ്റേജ്)  പപ്പായ. വേവിച്ച്, രണ്ടുമൂന്നു പച്ചമുളക് കീറിയിട്ട്,  ഇത്തിരി പച്ച വെളിച്ചെണ്ണയൊഴിച്ച്,  പിന്നെ   ഒരു പിടി  കറിവേപ്പില, അതിലിത്തിരി നാളികേരപ്പാല് കൂടി ഒഴിച്ചാലോ, എന്റമ്മേ, ഒന്നും പറയണ്ട,

അന്ന് മടി ഇത്തിരി കുറഞ്ഞ ദിവസമായിരുന്നു. എന്നാല്‍ പിന്നെ ഇന്ന് ഓലന്‍ വച്ചിട്ടു തന്നെ കാര്യം.  വച്ച കാല്‍  പുറകോട്ടില്ലല്ലോ.

മുറ്റത്തൊരു മരമുണ്ട്..പിന്നെ പറമ്പില്‍ വേറെ രണ്ടെണ്ണം കൂടി.  ഇഷ്ടം പോലെ കായയും.   ഇടക്കിടെ മാധവന്‍  വന്നു ഓരോ കൊട്ട നിറയെ  കൊണ്ടുപോകും..ഏതു വഴിക്കാണോ പോണേ, അവിടെയുള്ളവര്‍ക്ക് കൊടുക്കും.(എന്നു പറയുന്നു).

ഇന്ന് ഞാന്‍ തന്നെ ഒരെണ്ണം പറിച്ചെടുക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചു.   .മുറ്റത്തെ മരത്തില്‍ കായുണ്ട്.  പക്ഷേ കാണാനൊരു ഭാഗിയില്ല. നീളനാണ്, തടിയും  കുറവ്.   അപ്പോള്‍ അത്  വേണ്ട.  അപ്പുറത്തെ മരത്തില്‍  നല്ല സുന്ദരിക്കായകള്‍.   ഉരുണ്ടു തടിച്ചിട്ട്.   അത് മതി.

ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന തോട്ടി എടുത്തു അവിടെ കൊണ്ടുപോയി പപ്പായ പറിച്ചു.  പപ്പായ വീണു. ഒന്നല്ല രണ്ടെണ്ണം.  ഇനിയെന്താ എഴുത്തുകാരി അതുകൊണ്ടുപോയി ഓലന്‍ വച്ച് കഴിച്ചിട്ടുണ്ടാവും . എല്ലാം  ശുഭം  എന്നു വിചാരിക്കാന്‍ വരട്ടെ. ഒന്നും ശുഭമായില്ല. പപ്പായവീണു.   തൊട്ട് പിന്നാലേ തോട്ടിയും. അസ്സല് കനമുള്ള നല്ല  ഇരുമ്പിന്റ്റെ  തോട്ടി.  കിറുകൃത്യം  എന്റെ കാലില്.

കറക്റ്റ് ഒരു വിരലില്. അങ്ങടൂല്യാ ഇങ്ങടൂല്യാ.  സ്വര്‍ഗ്ഗോം നരകോം ഒരുമിച്ച് കണ്ടു.   വീണു കിടക്കുന്ന പപ്പായകളെ ആദ്യം എടുത്തെറിഞ്ഞു. അപ്പോഴവയ്ക്ക് ഒരു സൌന്ദര്യോം ഇല്ലായിരുന്നു.

 സംഭവം പിശകായി.    കാലിന് വണ്ണം കൂടിക്കൂടി വരുന്നു.

എല്ല് ഒടിഞ്ഞു അല്ലെങ്കില്‍  ചിന്നല്‍.  വിരലിന്ടെ  തുമ്പത്തായതുകൊണ്ട് പ്ലാസ്റ്ററല്ല,  വേറെന്തോ ഒരു സൂത്രപ്പണി.  ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞു.  ആ കെട്ടഴിച്ചു. വല്യ വേദനയില്ല.  അത്യാവശ്യം പാല്‍ വാങ്ങല്‍, എ‌ടി‌എം,   ചെടികള്‍ക്കിത്തിരി വെള്ളമൊഴിക്കല്‍  ഒക്കെ തുടങ്ങി.

കാലിനും വിരലിനുമൊന്നും അതിഷ്ടായില്ല.. വേദന, നീര്. വിരലായാലും വിരലിന്റെ അറ്റമായാലും സൂത്രപ്പണിയൊന്നും നടക്കില്ല.  വീണ്ടും നിര്‍ബന്ധിത വിശ്രമം.  അല്ലെങ്കില്‍ പിടിച്ച് പ്ലാസ്റ്റര് ഇടുമെന്ന ഭീഷണി.  ചുരുക്കത്തില്‍  വീട്ടുതടങ്കല്‍ ഇനിയും. ഒരു  രണ്ടാഴ്ച.

പക്ഷേ ഒന്നുണ്ട്. സ്നേഹമുള്ളവരാട്ടോ എന്റെ അയൽവാസികൾ.  എന്നും രാവിലെ ബ്രേക്ഫാസ്റ്റും കൊണ്ട് വരും രാധ ചേച്ചി.  ഇഡ്ഡലി വിത്ത് ചട്ട്ണി, പൊങ്കല്‍, കോക്കനട്ട് റൈസ്. അങ്ങിനെ പോകുന്നു മെനു. ഉച്ചക്ക്  മണി ചേച്ചി. സാമ്പാര്‍, കൂര്‍ക്ക മെഴുക്ക് പുരട്ടി.   വേണ്ടെന്നു പറഞ്ഞിട്ടും കാര്യമില്ല!  ഞങ്ങൾ അങ്ങിനെയാണ്.

ഉർവ്വശീ ശാപം ഉപകാരം എന്നു കരുതണോ, അതോ,   അയ്യോ ഇങ്ങനെയായല്ലോ  എന്നു കരുതണോ എന്ന ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാണ്  ഞാനിപ്പോള്‍.

ഒരാഴ്ച അങ്ങിനെ കഴിയട്ടെ അല്ലേ. തല്‍ക്കാലം  ഹാപ്പി ആയിട്ട്  പൂവ്വാ.

Thursday, November 14, 2019

എന്നാലും ...

കുറച്ച് പ്രായമുള്ളൊരു  ടീച്ചര്‍. എന്റെ നാട്ടുകാരിയല്ല.   കുറച്ചു കാലം മുന്‍പ് ഇവിടെ അടുത്ത് കുറച്ച് സ്ഥലം വാങ്ങി. താമസം പഴയ സ്ഥലത്ത് തന്നെ.  മകന്‍ പുറത്താണ്.  ദുബായിലോ  മറ്റൊ.

പറമ്പില്‍   നിറയെ വാഴകള്‍.  അധികവും റോബസ്റ്റ .  ഇടക്ക് ടീച്ചര്‍ നേരിട്ട് വരും. ചിലപ്പോള്‍ പണിക്കാരന്‍ വരും. വാഴക്കുലകള്‍ വെട്ടിക്കൊണ്ടുപോകും. പറമ്പില്‍ വരുമ്പോള്‍ ഇവിടേം വരും. ഒരു കാപ്പികുടിക്കും. കുറച്ച്  നേരം വിശേഷങ്ങള്‍ പറഞ്ഞിരിക്കും.

ചെന്തെങ്ങിന്റെ തേങ്ങ വാങ്ങാന്‍  ചില നഴ്സറിക്കാര്‍ വരും.  വിത്തിനായിട്ട്.  അവര്‍ തന്നെ കയറി ഇടും.  നല്ല വിലയും കിട്ടും.   ടീച്ചറുടെ  പറമ്പിലും ഉണ്ടൊരു ചെന്തെങ്ങ്.  അത്  കണ്ടപ്പോള്‍  അവര്‍ക്കതും കിട്ടിയാല്‍ കൊള്ളാം.  ഞാന്‍ പറഞ്ഞു, അതിനെന്താ . ഞാന്‍  ചോദിക്കാമല്ലോ. ടീച്ചര്‍ക്കും കാശ് കിട്ടിക്കോട്ടെ.  ടീച്ചറെ വിളിച്ചു ചോദിച്ചു.  ഇത് പിന്നെ പതിവായി.  വിളിച്ചു സമ്മതം ചോദിക്കണം ( സമ്മതം ഉറപ്പാണ്,  എന്നാലും ചോദിക്കാതെ പാടില്ലല്ലോ) . ഞാന്‍ ആ പറമ്പില്‍ പോയി എണ്ണം നോക്കണം , കാശു വാങ്ങി സൂക്ഷിക്കണം, ടീച്ചര്‍ വരുമ്പോള്‍ കൊടുക്കണം. അതൊന്നും നോ പ്രോബ്ലം. രണ്ടോ മൂന്നോ മാസത്തില്‍ ഒരിക്കലല്ലേ.

മണ്ണുത്തിയിലൊന്ന് പോണമെന്ന് ഒരു ഉള്‍വിളി വന്നു ഇടക്കെനിക്ക്.  തെങ്ങിന്‍ തൈകള്‍, വാഴക്കന്നുകള്‍, അങ്ങനെ പലതും വാങ്ങണം.  (വല്യ കര്‍ഷക ശ്രീമതി ആണെന്നാ എന്റെ ഒരു ഭാവം. പക്ഷേ ഒന്നൂല്യാട്ടോ. ആകെ‌ ഒരിരുപത് സെന്‍റ് സ്ഥലോം കുറച്ച് തെങ്ങും വാഴയും മാത്രം).    കുട്ടി പോവുമ്പോ ഞാനും കൂടി വരാം. എനിക്കും വാങ്ങണം ചിലതൊക്കെ, ഒറ്റക്കൊന്നും പോവാന്‍ വയ്യ   എന്നായി ടീച്ചര്‍.  അതിനെന്താ ഞാന്‍ കൊണ്ടുപോകാം എന്നു ഞാനും.  പരോപകാരമാണല്ലോ  എന്റെ  ജീവിതലക്ഷ്യം!

എന്റെ വീട്  അമ്പലത്തിന് അടുത്താണ്.  അതുകൊണ്ട്  ടീച്ചര്‍ക്ക് വേറെയുമുണ്ടൊരു ഉപകാരം.   പലപ്പോഴും വിളിച്ചു പറയും, കുട്ടീ,  തിരുവോണത്തിന് ഒരു  പായസം  ചീട്ടാക്കി വക്കണേ.  എന്റെ കയ്യിലെ കാശു കൊടുത്ത്  അതും ഞാന്‍ ചെയ്യും.  ദോഷം പറയരുതല്ലോ  കാശൊക്കെ കിറുകൃത്യമായിട്ട്  തരും. 

കാര്യങ്ങള്‍ ഇങ്ങനെ വളരെ ഭംഗിയായി പോയിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന  സമയത്ത്  എന്റെ പറമ്പ് പണിക്ക്  പുതിയ ഒരാളെത്തി. തമിഴന്‍ മുത്തു.

( ഗോവിന്ദന്‍   പണിത് പണിത്, പറമ്പില്‍ നേരെ നില്‍ക്കുന്ന ഒറ്റ വാഴപോലും, ഇല്ലാ.  ആശാന്‍ കൂലി വാങ്ങി പോകാന്‍ നോക്കി നില്‍ക്കും  വാഴകള്‍  മറിഞ്ഞു വീഴാന്‍ .  നേരെ നില്‍ക്കുന്നതിനേക്കാള്‍  കമിഴ്ന്നു കിടക്കുന്ന വാഴകളാണ്  കൂടുതല്‍.  കുലച്ചതും കുലക്കാത്തതുമായി. 

എന്നാ പിന്നെ പണിക്കാരനെ ഒന്നു  മാറ്റിക്കളയാം എന്ന  തീരുമാനത്തിന്റെ പുറത്താണ്  തമിഴന്‍ മുത്തുവിന്റ്റെ  രംഗപ്രവേശം). 

പുതിയ പണിക്കാരനെ മാക്സിമം  യൂട്ടിലൈസ് ചെയ്യണമല്ലോ, പിന്നെ ഞാനൊരു മഹാ കൃഷിക്കാരിയുമല്ലേ,  കംപ്ലീറ്റ് വാഴ വയ്ക്കാം.  എന്റെ  പറമ്പിലുള്ള കന്നുകള്‍ വച്ചു.  അപ്പുറത്തെ പറമ്പില്‍ നിന്ന് അഞ്ചെട്ടു പൂവന്‍ കന്ന്,  മണി ചേച്ചിയുടെ പറമ്പില്‍ നിന്ന് രണ്ടു മൂന്നു ഏറാടന്‍ കന്നുകള്‍.(അവിടെയൊന്നും ആളില്ലാട്ടോ.  എല്ലാം ഓവര്‍ ഫോണ്‍). ചോദിച്ചപ്പോള്‍  ആവശ്യമുള്ളത്  ഇളക്കി  എടുത്തോളാന്‍  പറഞ്ഞു).  പണിക്കാരനെ കിട്ടുമ്പോഴല്ലേ ചെയ്യാന്‍ പറ്റൂ.

വടക്കന്‍ കദളി, പാളയംകോടന്‍,  ഇത് രണ്ടും ആള്‍റെഡി ഉണ്ട്.      ഇപ്പോഴിതാ എറാടനും,  പൂവനും കിട്ടി.   അപ്പൊ ചെറിയ ഒരു അതിമോഹം. രണ്ടു റോബസ്റ്റയും  കൂടിയായാലോ. അത് മേല്പറഞ്ഞ ടീച്ചറുടെ പറമ്പിലേയുള്ളൂ.  ഇഷ്ടം പോലെ ഉണ്ട് താനും.  ഞാന്‍ ചോദിച്ചാല്‍ തരാതിരിക്കില്ല,  എന്നാലും ഒന്നു ചോദിക്കണമല്ലോ. അതല്ലേ അതിന്റെ ഒരു ശരി.

വിളിച്ചു.  വിശേഷങ്ങളൊക്കെ ചോദിച്ചു.  ആവശ്യം പറഞ്ഞു." ഞാന്‍ രണ്ടു റോബസ്റ്റ കന്ന് എടുത്തോട്ടെ പറമ്പീന്ന്".

"എന്തിനാ കുട്ടീ ചോദിക്കണേ, എത്രയാ വേണ്ടേന്നുവച്ചാ എടുത്തൂടെ" എന്ന മറുപടി പ്രതീക്ഷിച്ചു നിന്ന എനിക്ക് കിട്ടിയ മറുപടി ഇതായിരുന്നു. .

"കുട്ടി, അതിനിപ്പൊ മോന്‍ വന്നിട്ടുണ്ടല്ലോ.  അവനിവിടെ ഉള്ളപ്പോള്‍, അവനോടു ചോദിക്കാതെ ഞാനെങ്ങനെയാ  തരണേ,  അവനോടൊന്ന് ചോദിക്കട്ടേട്ടോ"  എന്ന്.  രണ്ടു വാഴക്കന്ന് തരാന്‍ മോന്റെ സമ്മതം വേണമെന്ന്.  ഞാന്‍ പറഞ്ഞു. .ശരി  അങ്ങനെ  ആയിക്കോട്ടെ ടീച്ചറേ എന്ന്.

കുറേകഴിഞ്ഞ് വീണ്ടും  വിളിച്ചിട്ട് പറഞ്ഞു, അല്ലെങ്കില്‍ കുട്ടി ഒരെണ്ണം എടുത്തോളൂ  എന്ന്. അതിനു മോന്‍റെ സമ്മതം കിട്ടിയോ എന്നു ഞാന്‍ ചോദിച്ചില്ല.  ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.  വേണ്ട,  എനിക്ക് വേറെ കിട്ടി എന്ന്.  റോബസ്റ്റ പഴം തിന്നില്ലാന്ന് വച്ച്  ആകാശം ഇടിഞ്ഞു  വീഴാനൊന്നും പോണില്ലല്ലൊ.

സാരല്യ. ടീച്ചര്‍ക്ക്  ഞാന്‍ വച്ചിട്ടുണ്ട്.  ഇനിയും ചെന്തെങ്ങുകാരന്‍  വരും,  ഞാന്‍  മണ്ണുത്തിക്ക് പോകൂം, തിരുവോണം വരും, പാല്‍പ്പായസോം ഉണ്ടാവും.  അല്ല പിന്നെ എന്നോടാ കളി.


എഴുത്തുകാരി.




Thursday, September 19, 2019

പട്ടി മാര്‍ക്കറ്റില്‍ പോയ പോലെ...

നിസ്സാരമായ ചില കാര്യങ്ങള്‍  അങ്ങനെയാണ്,  തല കുത്തി നിന്നാലും നടക്കില്ല. അത് അതിന്റെ വഴിക്കേ നടക്കൂ.

എന്താണെന്നല്ലേ. പറയാം. ഇന്ന് രാവിലത്തെ കഥയാണ്. കേട്ടോളൂ.

തൃശൂര്‍ വരെ ഒന്ന് പോണം.

കുറച്ച് കാര്യങ്ങളുണ്ട്.  നീട്ടി നീട്ടി വയ്ക്കുന്നു.  മടി, മഴ, ഓണം, അങ്ങനെ കാരണങ്ങള്‍ പലതുണ്ട്.  പല പ്രാവശ്യമായി എന്നെ പറ്റിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന , യൂറോപ്പ് യാത്രയുടെ ബാക്കിപത്രമായ ഒരു 20 യുറോ നോട്ട് കയ്യിലുണ്ട്.  അതും ഒന്ന്  മാറണം. ഏകദേശം  നമ്മുടെ 50 രൂപ നോട്ട് പോലിരിക്കുമല്ലോ ഒരിക്കല്‍ ഒരു  അബദ്ധം പറ്റി. അതും ബസ്സില്‍ . കണ്ടക്ടറുടെ പുച്ഛം നിറഞ്ഞ നോട്ടം. ഇതെവിടുന്നു വരുന്നെടാ എന്ന മട്ടില്‍.  ഇനിയും അത് വയ്യ.  കുറച്ചു കാശു കിട്ടിയാല്‍ അതും ആയല്ലോ.  പിന്നെയുമുണ്ട്  അല്ലറ ചില്ലറ കാര്യങ്ങള്‍ വേറെ..

വല്യ മഴക്കുള്ള ലക്ഷണം ഒന്നും കാണുന്നില്ല.

ബസ് സ്റ്റോപ്പില്‍ തന്നേയുള്ള ശശിയുടെ കടയിലൊന്നു കയറി.  ഫാന്‍ കറങ്ങുന്നില്ല, ലൈറ്റ്കത്തുന്നില്ല,  പതിവ് പ്രശ്നങ്ങള്‍ തന്നെ. പരാതി ബോധിപ്പിച്ചു.  ശരിയാക്കാം എന്ന ഉറപ്പും കിട്ടി.

ദാ വരുന്നു ഒരു ബസ്‌.  ഈയിടെയായിട്ട് ഓടിച്ചാടി കയറലൊന്നും പതിവില്ല. മുന്നില്‍ വന്നു നിന്നാല്‍ കയറും, അതും സീറ്റ് ഉണ്ടെങ്കില്‍ മാത്രം. അങ്ങിനെയൊക്കെയാണ്  ഇപ്പഴത്തെ ഒരു രീതി. നമ്മുടെ ചൊല്ല്  ശരിയാവണമെങ്കില്‍ ഇന്നങ്ങിനെയൊന്നും ആയാല്‍ പറ്റില്ലല്ലോ. അതുകൊണ്ടാവും ,  ആ പതിവും മറി കടന്ന് ഓടി ബസ്സില്‍ക്കയറി.  ബോര്‍ഡും നോക്കിയില്ല. വരാനുള്ളത്  KSRTC  പിടിച്ചായാലും വരണമല്ലോ. ഇഷ്ടമുള്ള  സൈട് സീറ്റും കിട്ടി.  ഇനി സുഖം. ഒരു നാല്‍പതു മിനിറ്റ്.  കാഴ്ചകളും കണ്ടങ്ങിനെ ഇരിക്കാം.

ദാ വരുന്നു കണ്ടക്ടര്‍. " ഒരു തൃശൂര്‍". പറഞ്ഞപ്പോള്‍ പറയുന്നു ഇത് മണ്ണുത്തിയാണല്ലോ  എന്ന്. ആയിക്കോട്ടെ.  ഒരു ആമ്പല്ലൂര്‍ തരാന്‍ പറഞ്ഞു. അപ്പോഴേക്കും നല്ല  ബെസ്റ്റ് മഴയും.  ബസ്സിറങ്ങി സ്റ്റാന്‍ഡില്‍ കയറി നില്‍ക്കുമ്പോഴേക്കും മുഴുവന്‍  നനഞ്ഞു കുളിച്ചു.  ഒരൊന്നന്നര മഴ.  അവിടെ ഇരുന്ന് സുഖമായി മഴ കണ്ടു.  ബസ്സുകള്‍ വരുന്നു, പോകുന്നു. പിന്നെ ഞാന്‍ ഭയങ്കര  മിടുക്കിയല്ലേ. അതുകൊണ്ട്  കുടയും എടുത്തിട്ടില്ല.

തൃശൂര്‍ മഴ ഉണ്ടോ എന്നറിയാന്‍ ഒരു സുഹൃത്തിനെ വിളിച്ചു. കക്ഷി ഫോണ്‍ എടുക്കുന്നുമില്ല.  അവസാനം രണ്ടും കല്പിച്ചു ഞാന്‍ ഒരു തീരുമാനത്തിലെത്തി. ഇന്നിനി പോകുന്നില്ല.  ഒരു മാള   ബസ് വന്നു. അതില്‍ കയറി തിരിച്ചിങ്ങ് പോന്നു.

ചുരുക്കത്തില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ പട്ടി മാര്‍ക്കറ്റില്‍ പോയപോലെ, അല്ലെങ്കില്‍, അച്ഛന്‍ പറഞ്ഞു കൊച്ചിക്ക്‌ പോകാന്‍. ഏറ്റത്തിന് അങ്ങടും പോയി എറക്കത്തിന് ഇങ്ങടും വന്നപോലെ.

എലക്ട്രീഷ്യനെ   കാണാന്‍ പോവാതിരുന്നെങ്കില്‍, ബസ്സില്‍ ഓടിക്കയറാതിരുന്നെങ്കില്‍,  ബസ്സിന്റെ ബോര്‍ഡ് ഒന്ന് വായിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍, ഒരു  കുട കയ്യില്‍ കരുതിയിരുന്നെങ്കില്‍, എല്ലാം  മാറി മറിഞ്ഞേനെ.  പക്ഷെ എങ്ങനെ? വരാനുള്ളത് വഴിയില്‍ തങ്ങുമോ?

അതാ പറയണേ,  ചില കാര്യങ്ങള്‍ അങ്ങനെയാണ്. തല കുത്തി നിന്നാലും നടക്കില്ല.അത്ര തന്നെ.

.......................

വാല്‍ക്കഷണം: ഒന്നാം  യൂറോപ്പ് യാത്രയുടെ മൂന്നാം ഭാഗം, മൂന്നാം യാത്ര കഴിഞ്ഞെത്തിയിട്ടും ഇതുവരെ പോസ്റ്റ് ചെയ്തില്ല. ചെയ്യാം. എല്ലാത്തിനും ഓരോ സമയമുണ്ടല്ലോ.


എഴുത്തുകാരി.






Friday, December 14, 2018

ഞാന്‍ കണ്ട യൂറോപ്പ് -- രണ്ടാം ഭാഗം

അടുത്ത ലക്‌ഷ്യം ആല്‍പ്സ് പര്‍വ്വതം.

പണ്ട് പന്തല്ലൂര്‍ സ്കൂളില്‍ സാമൂഹ്യപാടത്തില്‍ പഠിച്ച അതേ ആല്‍പ്സ് പര്‍വ്വതനിരകള്‍.  അന്ന് ആ മരബെഞ്ചിലിരുന്നു പഠിക്കുമ്പോള്‍ സങ്കല്പിച്ചിട്ടു പോലുമുണ്ടാവുമോ ഒരു ദിവസം അതിന്റെ നിറുകയില്‍ ഞാന്‍  പോവുമെന്ന്.  ഉണ്ടാവില്ല.

1200 കിലോമീറ്റര്‍ നീളത്തിലും 16000 അടി ഉയരത്തിലും  നീണ്ടുകിടക്കുന്ന യൂറോപ്പിലെ ഏറ്റവും വലിയ പര്‍വ്വതനിര.  ആ യാത്ര തന്നെ ഒരു അനുഭവമാണ്.

പര്‍വ്വതത്തിലേക്കെത്തുന്ന ചെറിയ റോഡ്‌. ഇരുവശത്തും കൃഷിസ്ഥലങ്ങള്‍ . പച്ചക്കറികളും പഴങ്ങളും. കൊഴുത്തുരുണ്ട കന്നുകാലികളും കുതിരകളും മേഞ്ഞുനടക്കുന്നു.  കൊച്ചുകൊച്ചു വീടുകള്‍.  കന്യകയായ പ്രകൃതിയെ ഒന്ന് തൊട്ടുപോലും കളങ്കപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ല ആരും .

മഞ്ഞുപുതച്ചു കിടക്കുന്നു എന്ന് പറയാന്‍ വയ്യ. ജൂണ്‍ മാസമായല്ലോ. മഞ്ഞ് ഉരുകിത്തുടങ്ങി.  വെള്ളപ്പുള്ളിയുള്ള പച്ചപ്പാവാട ഇട്ടപോലെ.  അവിടവിടെ മഞ്ഞ്.  അതിമനോഹരിയായ ആല്‍പ്സിന്റെ മുകളിലേക്ക് കയറാന്‍  കേബിള്‍ കാര്‍/റോപ് വേ ഉണ്ട്. കുത്തനെയുള്ള കയറ്റം.  മുകളിലെത്തിയാല്‍ ഏതോ അനന്തതയിലെത്തിപ്പെട്ടപോലെ. ചുറ്റും പ്രകൃതി മാത്രം.  കൈ കൊണ്ട് തൊടാവുന്നത്ര അടുത്ത് ആകാശം.

അവിടെ ആ അനന്തതയില്‍ നിന്നപ്പോള്‍ എന്തായിരുന്നു എന്റെ മനസ്സില്‍.  അറിയില്ല. അരിച്ചുകയറുന്ന തണുപ്പ്.  മൂടല്‍മഞ്ഞ്.   ഒന്നും കാണാന്‍ വയ്യ.  വീട്ടില്‍ നിന്നും  നാട്ടില്‍ നിന്നും അകലെയകലെ.  ഭൂമിയില്‍ നിന്ന്  16000 അടി ഉയരത്തില്‍,  പ്രകൃതിയുടെ മടിത്തട്ടില്‍.  അതോ നിറുകയിലോ.  വാക്കുകള്‍  കൊണ്ട് പറയാനാവില്ല എനിക്കത്.

പാരിസ്
------------
ജര്‍മ്മനിയില്‍ നിന്ന് ഒന്നര മണിക്കൂര്‍ വിമാനയാത്ര.

ഫ്രാന്‍സിന്‍റെ തലസ്ഥാനം.  കലാകാരന്മാര്‍ക്ക്‌ ഏറെ പ്രിയപ്പെട്ട ഇടം.  കലകളുടെ, ഫാഷന്‍റെ തലസ്ഥാനം.  തിരക്ക് പിടിച്ച നഗരം.

ലോകമാഹാത്ഭുതങ്ങളിലൊന്നായ ഈഫല്‍ ടവറിന്‍റെ നാട്. വിശ്വപ്രസിദ്ധമായ  ശില്പ ങ്ങളുടെ, ചിത്രങ്ങളുടെ, കൊട്ടാരങ്ങളുടെ, മ്യൂസിയങ്ങളുടെ നാട്.  നോട്ടര്‍ ഡാം കത്തീഡ്രല്‍, മോണാലിസയുടെ ചിത്രം. ഒരുപാടുണ്ട് കാണാന്‍.


ആദ്യം പോയത്  ലോകമഹാത്ഭുതം, ഈഫല്‍ ടവര്‍ കാണാന്‍. 1989 ല്‍ ഫ്രഞ്ച് വിപ്ലവത്തിന്റെ നൂറാം വാര്‍ഷികത്തില്‍ പണി കഴിഞ്ഞു.  1000 അടി ഉയരത്തിലങ്ങിനെ തലയുയര്‍ത്തി നില്‍ക്കുന്നു ലോഹം കൊണ്ടൊരു മഹാത്ഭുതം.

ലോകമഹത്ഭുതങ്ങളിലൊന്നായ താജ് മഹല്‍ ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ട്.  അത് സൌന്ദര്യത്തിന്റെ പ്രതീകമാണെങ്കില്‍,  ഇത് ഗാംഭീര്യത്തിന്‍റെ പ്രതീകം.

എത്രയെത്ര വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പ്,  technology ഇത്രയു  പുരോഗമിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ആ കാലത്ത് ഈ പടുകൂറ്റന്‍ ഗോപുരം എങ്ങിനെ പണിതുയര്‍ത്തി?  എന്ത് മാത്രം മനുഷ്യ പ്രയത്നം വേണ്ടി വന്നിരിക്കും. എത്രയോ പേര്‍ ജീവന്‍ വെടിഞ്ഞിരിക്കും?

ഫ്രാന്‍സിസ് മാഷും വിലാസിനി  ടീച്ചറുമൊക്കെ (ഇവരൊക്കെ എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട അധ്യാപകരായിരുന്നു)  ഉരുവിട്ട് പഠിപ്പിച്ച ഏഴ് ലോകമഹാത്ഭുതങ്ങളിലൊന്നിന്റെ മുന്‍പിലാണ് ഞാനിപ്പോള്‍.  ഇതൊരു സ്വപ്നമാണോ എന്ന് തോന്നിപ്പോയി. ടവറിന്റെ മുകളില്‍ കയറാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. അതിന്നും  ഒരു നിരാശയായി ബാക്കി നില്‍ക്കുന്നു. കനത്ത  മഴയും മൂടല്‍മഞ്ഞും. ആരെയും കടത്തി വിടുന്നില്ല.



Louvre Museum:

ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും  വലിയ മ്യൂസിയം.  ഒരു പഴയ കാല രാജ കൊട്ടാരമാണിത്.  ഇപ്പോള്‍ Art Museum.  ശില്പങ്ങളുടെയും ചിത്രങ്ങളുടെയും ഒരു മായാപ്രപഞ്ചം.  ഇറ്റാലിയന്‍ ചിത്രകാരനായ ലിയനാര്‍ഡോ ഡാവിഞ്ചിയുടെ വിശ്വ പ്രസിദ്ധമായ മോണാലിസ  ഇവിടെയാണ്‌.   1503-1504 ല്‍ ആണിത് വരച്ചത് എന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു.


ഇനിയും ഒരുപാടുണ്ട്  കാണാന്‍.  ഫ്രാന്‍സിന്റെ പല ഭാഗത്തും മഴയും വെള്ളപ്പൊക്കവും . വിമാനത്താവളങ്ങള്‍ അടക്കാന്‍ തുടങ്ങുന്നു. തിടുക്കത്തില്‍ രക്ഷപ്പെട്ടു  പാരിസ് എയര്‍പോര്‍ട്ടിലെത്തി.   ജര്‍മ്മനിയിലേക്ക് മടങ്ങി.

തുടരും.. അടുത്തതില്‍ ഇറ്റലി, വത്തിക്കാന്‍.


എഴുത്തുകാരി.

Saturday, November 24, 2018

ഞാന്‍ കണ്ട യൂറോപ്പ്.....

ആമുഖം: ബൂലോഗത്ത്  വീണ്ടും വസന്തം വരുകയല്ലേ. ഒരു   കുഞ്ഞൂപൂ  എന്റെ വകയും.

എഴുതിയിട്ട് വര്ഷം രണ്ട് കഴിഞ്ഞു.  എന്തുകൊണ്ടോ അത് അന്ന്‍ ബ്ലോഗില്‍ പോസ്റ്റ്‌ ചെയ്തില്ല. ഈ നാട്ടുകാരുടെ ദുബായിലെ ഒരു  പ്രസിദ്ധീകരണത്തില്‍ വന്നിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ വളരെ ചുരുക്കിയാണ് എഴുതിയത്.  കാര്യമായ ഭേദഗതിയൊന്നും വരുത്താതെ  അതിവിടെ കൊടുക്കുന്നു.
......................

കുറേ  വര്‍ഷങ്ങളായി പടിവാതിലില്‍ വന്നു പിന്നെയും പിന്നെയും മുട്ടി വിളിച്ചിട്ടും കേട്ടില്ലെന്നു നടിച്ച,   ഇനി കേള്‍ക്കാതിരിക്കാനാവില്ലെന്നു മനസ്സിലാക്കിയ ഞാന്‍,   ഇപ്രാവശ്യം ആ വിളി കേള്‍ക്കാന്‍ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു.  രണ്ടും കല്പിച്ചങ്ങ്  ഇറങ്ങി പുറപ്പെട്ടു.

എന്റെ ആദ്യത്തെ വിദേശയാത്ര!

ജര്‍മ്മനി, ഇറ്റലി, റോം, പാരിസ്, സ്വിറ്റ്സര്‍ലാന്ഡ്, വത്തിക്കാന്‍.  ഒരു യൂറോപ്യന്‍ ട്രിപ്പ്‌.  ഏകദേശം ഒരു മാസം.  മേയ് അവസാനം മുതല്‍ ജൂണ്‍ പകുതി വരെ. അതാണത്രേ യൂറോപ്പില്‍ സന്ദര്‍ശകര്‍ക്ക്‌ പറ്റിയ സമയം.  winter  കഴിഞ്ഞു. summer  തുടങ്ങിയിട്ടുമില്ല.

ഒരുക്കങ്ങള്‍ തുടങ്ങി.  പാസ്‌ പോര്‍ട്ട്‌ ഉണ്ട്.  വിസ വലിയ പ്രശ്നങ്ങളൊന്നും കൂടാതെ കിട്ടി.

അങ്ങിനെ യാത്ര തുടങ്ങാനുള്ള സമയമായി. ബാംഗ്ലൂര്‍ - ദുബായ് - ഫ്രാങ്ക്ഫര്‍ട്ട്.   ഇവിടത്തെ രാവിലെ  10  മണിക്ക് വിമാനം  കയറി അവിടത്തെ രാത്രി  പത്ത് മണിക്ക്   അവിടെയെത്തി.   (ഇവിടത്തെക്കാള്‍ മൂന്നര  മണിക്കൂര്‍ പിന്നിലാണ് അവിടത്തെ സമയം)

അന്ന് രാത്രി വിശ്രമവും ഭക്ഷണവും. അടുത്തദിവസം മുതല്‍ കറക്കം.

ആദ്യ ദിവസങ്ങള്‍ ജര്‍മ്മനിയില്‍.  ജര്‍മ്മനി എന്ന് കേള്‍ക്കുമ്പോഴേ  ആദ്യം മനസ്സില്‍ വരുന്നത് ഹിറ്റ്ലര്‍ എന്നല്ലേ. ഒരു പേടി പോലെ എന്തോ ഒന്ന്.   പക്ഷെ അതല്ല  ഇന്നത്തെ ജര്‍മ്മനി. അതി മനോഹരം എന്നേ പറയാന്‍ പറ്റൂ.   വിശാലമായ ഭംഗിയുള്ള നിരത്തുകള്‍.  നിറയെ പച്ചപ്പ്‌.  ഒരു തരത്തിലുമുള്ള മലിനീകരണമില്ല. വളരെ മര്യാദയോടെ പെരുമാറുന്ന ആളുകള്‍.


നാടന്‍ ഭാഷയില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ മുഴുവന്‍ വെള്ളക്കാര്‍.   പണ്ടു മുതലേ വെള്ളക്കാരെ കാണുന്നത് നമുക്കൊക്കെ  ഒരു കൌതുകമല്ലേ.
ആ കൌതുകത്തിലായിരുന്നു ഞാനും. ഇനി കുറച്ചു നാള്‍ ഇവരുടെ കൂടെയാണല്ലോ.

കല്യാണം കഴിക്കാതെ ഒരുമിച്ചു ജീവിക്കുന്നവരാണധികവും.  എന്തിനാ വെറുതെ കുട്ടികളും വയ്യാവേലിയും  എന്നാവും ചിന്ത. ( കുട്ടികളെക്കാള്‍ കൂടുതല്‍  വളര്‍ത്തു മൃഗങ്ങള്‍ അല്ലേ എന്ന്  വരെ തോന്നിപ്പോയി). അതുകൊണ്ടു തന്നെ വിവാഹിതര്‍ക്കും മക്കള്‍ ഉള്ളവര്‍ക്കും ധാരാളം ആനുകൂല്യങ്ങളും ഉണ്ടത്രേ.  നമ്മള്‍ ജനസംഖ്യ കുറക്കാന്‍ നോക്കുമ്പോള്‍ അവര്‍ അത് കൂട്ടാനുള്ള ശ്രമത്തിലാണ്. എന്നിട്ടും നടക്കുന്നുമില്ല.

അതൊക്കെ പോട്ടെ.  നമുക്ക് യാത്ര തുടങ്ങാം.

ആദ്യ ദിവസം -- ജര്‍മ്മനിയിലെ ഒരു പ്രധാന നഗരമായഫ്രാങ്ക്ഫര്‍ട്ട് .   ചെറു പട്ടണമായ മൈന്‍സിലെ റെയിന്‍ നദിയിലൂടെ ഒരു യാത്ര. സ്വിറ്റ്സര്‍ലന്‍ഡിലെ ആല്‍പ്സ് പര്‍വ്വതത്തില്‍ നിന്ന്  ഉത്ഭവിക്കുന്നതാണീ നദി. പഞ്ച നക്ഷത്ര സൌകര്യമുള്ള ഒരു ആഡംബര കപ്പല്‍, സുഖകരമായ കാലാവസ്ഥ.




ഇരു കരകളിലും പഴയ പ്രതാപം ഉറങ്ങി കിടക്കുന്ന കോട്ടകളും കൊട്ടാരങ്ങളും,   നിറയെ മുന്തിരിത്തോപ്പുകള്‍. മുകളിലെ ഡക്കില്‍  കാറ്റും കൊണ്ട് കടലയും കൊറിച്ച് (കടലയല്ലാട്ടോ അത് പോലെ എന്തോ ഒന്ന്) അങ്ങിനെ ഇരുന്നപ്പോള്‍  എല്ലാം സ്വപ്നമാണോ എന്ന് തോന്നിപ്പോയി.  കണ്ട കാഴ്ചകള്‍ ഇപ്പഴും  മനസ്സിലുണ്ട് മായാതെ.

മ്യൂണിക്   --- ജര്‍മ്മനിയിലെ മറൊരു മഹാ നഗരം.   രണ്ടു ലോക മഹായുദ്ധങ്ങളിലും കൂടി മിക്കവാറും പൂര്‍ണ്ണമായി തകര്‍ന്ന നഗരം. ഇന്നത്‌~ ലോകത്തിലെ ജീവിക്കാന്‍ ഏറ്റവും സുഖകരമായ  സ്ഥലങ്ങളില്‍  ഒന്നായിരിക്കുന്നു.  പച്ചപ്പും മരങ്ങളും, നിറയെ പൂക്കളും.   ആരും ചൂഷണം ചെയ്തിട്ടില്ല പ്രകൃതിയെ. മാലിന്യങ്ങള്‍ കാണാനേയില്ല  എവിടേയും..   അംബരചുംബികളായ കെട്ടിടങ്ങള്‍ താരതമ്യേന കുറവാണ്

ആദ്യം പോയത്~ ഒരു കൊട്ടാരത്തിലേക്ക്~ Nymphenburg Palace.

ബവേറിയന്‍ രാജാക്കന്മാരുടെ വേനല്‍ക്കാല  വസതി.  300 ഏക്കറില്‍ പരന്നു കിടക്കുന്നു. 300 വര്ഷം മുന്‍പ് പണിതത്.  50-60 വര്‍ഷമെടുത്തത്രേ അത് പണി തീരാന്‍   ചുറ്റും മരങ്ങളും  കാടും തടാകവും.




അടുത്ത  ലക്‌ഷ്യം  സ്വിറ്റ്സര്‍ലന്‍ഡ്  --- സഞ്ചാരികളുടെ പറുദീസ.

ഫ്രാങ്ക്ഫര്‍ട്ടില്‍ നിന്ന് കാറില്‍ പോകാം. ജര്‍മ്മനിയുടെ അയല്‍രാജ്യം.  41200 sq. km. മാത്രംമുള്ള  യൂറോപ്പിലെ ഒരു കൊച്ചു രാജ്യം. മൂന്നില്‍ രണ്ടു ഭാഗവും കാടുകളും പര്‍വ്വതങ്ങളും തടാകങ്ങളും.  പാലുല്‍പ്പന്നങ്ങളും ചോക്ലേറ്റുമൊക്കെയാകുന്നു പ്രധാന ഉത്പാദനം, കയറ്റുമതിയും. .  പിന്നെ അറിയാല്ലോ, സ്വിസ് ബാങ്കും.

 cost of living  താങ്ങാന്‍ കഴിയുന്നതല്ല.  ഒന്ന് കണ്ടു പോരാം എന്ന് മാത്രം. അല്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ സ്വിസ് ബാങ്കില്‍ അക്കൗണ്ട്‌ വേണം. നമുക്കതില്ലല്ലോ. പോകുന്ന വഴി മുഴുവന്‍ പച്ചപ്പരവതാനി വിരിച്ച പോലെ.  മേഞ്ഞു നടക്കുന്ന പശുക്കളും കുതിരകളും. എവിടെ നോക്കിയാലും പല നിറത്തിലും തരത്തിലുമുള്ള പൂക്കള്‍. ഏതൊക്കെയോ മലയാള സിനിമകളുടെ ഷൂട്ടിംഗ് നടന്നിട്ടുള്ള സ്ഥലം.  അന്നൊന്നും ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിച്ചിട്ടുമില്ല, എന്നെങ്കിലും  ഇവിടെയൊക്കെ  കാണാന്‍ കഴിയുമെന്ന്.

ആദ്യം പോയത്~ Rhine Falls  കാണാന്‍. മ്യൂണിക്കില്‍  കണ്ട അതേ റയിന്‍ നദിയില്‍.  വെള്ളച്ചാട്ടത്തിന്റെ വളരെ അടുത്തുവരെ പോകാം. ധൈര്യമുള്ളവര്‍ക്ക് അതിന്റെ ഒത്ത നടുവിലുള്ള ഒരു പാറക്കെട്ടില്‍ കയറി നില്‍ക്കുകയുമാവാം.


വെള്ളച്ചാട്ടത്തിന്റെ തൊട്ടു മുകളിലെ ഒരു പഴയ castle ല്‍ ആയിരുന്നു താമസം. യൂത്ത് ഹോസ്റല്‍ ആയി  മാറിയ ഒരു പഴയ കൊട്ടാരം.   അങ്ങനെ ഒരു ദിവസം  രാജകൊട്ടാരത്തില്‍ അന്തിയുറങ്ങാനും പറ്റി.


   
കഴിഞ്ഞില്ല. കുറച്ചുകൂടിയുണ്ട്.  അത്  അടുത്തതില്‍.

എഴുത്തുകാരി.









Thursday, October 25, 2018

പട്ടിക്കു കിട്ടിയ മുഴുവന്‍ തേങ്ങ പോലെ....

പട്ടിക്കു കിട്ടിയ മുഴുവന്‍ തേങ്ങ എന്ന് കേട്ടിട്ടേയുള്ളൂ.  ഇപ്പൊ കണ്ടു.   ഒരു പാട്  കാലമായി കേക്കുന്ന ഈ സംഭവത്തിന്റെ ഗൗരവം പക്ഷെ ഇപ്പഴാ പിടി കിട്ടിയത്. എന്റമ്മോ,  അതിത്തിരി കടുപ്പം തന്നെയാ.  ഇനി സംഭവം എന്താന്നല്ലേ,

പറയാം പറയാം.

ഒരു ദിവസം അങ്ങിനെ വെറുതെ  ഇരുന്നപ്പോള്‍ എന്തെങ്കിലും മധുരം തിന്നാനൊരു കൊതി. അല്ലെങ്കിലും വെറുതേ ഇരിക്കുമ്പോൾ  ചെകുത്താൻ കേറി പണി തുടങ്ങുമെന്നല്ലേ .  അത് ഭയങ്കര  ശരിയായിരിക്കും. അല്ലെങ്കില്‍ ഇങ്ങനെ വരില്ലല്ലോ.

എന്തായാലും ത്രുശ്ശൂർ വരെ പോകേണ്ട കാര്യമുണ്ടായിരുന്നു.  എന്നാല്‍ ഇന്ന് തന്നെ പോയേക്കാം എന്ന് വച്ചു.   എന്തെങ്കിലും ഒന്ന് സംഘടിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യാല്ലോ.. അങ്ങിനെ പോയി പോയി കാര്യങ്ങളൊക്കെ കഴിഞ്ഞു തൃശൂര്‍  എലൈറ്റ് സൂപ്പര്‍ മാര്‍ക്കറ്റ് വരെ എത്തി.  നോക്കി നോക്കി നടന്നു നോക്കി.  അതാ ഇരിക്കുന്നു എനിക്കേറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട രസഗുള. എത്ര കാലമായി ഇത് കഴിച്ചിട്ട്.  വായിൽ കപ്പലോടിക്കാം. എനിക്ക്  വേണ്ടി ആരോ കൊണ്ടുവച്ചതുപോലെ.  ഇനി ഒന്നും  നോക്കാനില്ല.  ഒരു കുപ്പിയെടുത്തു.

വീട്ടിലെത്തി. പാക്കറ്റെടുത്തു.  ഇനി കുപ്പി  തുറക്കണം, ഒരെണ്ണമെടുത്തു വായിലേക്കിടണം.  അതങ്ങിനെ  അലിഞ്ഞലിഞ്ഞ്.........


പക്ഷെ ഇല്ലാ, കുപ്പി തുറക്കുന്നില്ല.

പഠിച്ച പണി പതിനെട്ടും പത്തൊൻപതും നോക്കിയിട്ടും രക്ഷയില്ല.  അനക്കമില്ല. ചൂട് വെള്ളത്തിൽ മുക്കി നോക്കി. സാധാരണ ഇത്തരമൊരു  ചുറ്റുപാടില്‍ ചെയ്യാവുന്ന എല്ലാം നോക്കി.   എവിടെ. നോ രക്ഷ.  ഇനി ഒന്നും ചെയ്യാനില്ല. നെടുവീർപ്പിട്ടു  കൊണ്ട് കണ്ണ്‍  ചെന്നെത്താത്ത ഒരു മൂലയില്‍  കൊണ്ടുവച്ചു.  ഒരു വിഷാദ ഗാനവും മൂളി ഞാന്‍ പതുക്കെ സ്ഥലം  വിട്ടു. 

ഇനി ആരെങ്കിലും വരട്ടെ .  പക്ഷെ, അപ്പഴും ഉണ്ടല്ലോ ഒരു  പ്രശ്നം. ഇനി അവര്‍ക്ക് തുറക്കാന്‍ പറ്റി എന്നു തന്നെയിരിക്കട്ടെ,  ഒരു  മര്യാദക്കെങ്കിലും ഒന്നു പറയണ്ടേ  ഒന്നോ രണ്ടോ എടുത്തോളൂട്ടോ  എന്ന്.  തുടുതുടാന്നിരിക്കുന്ന  രസഗുളകളെ  നോക്കി,  ഏയ്‌, എനിക്ക് വേണ്ടെന്നേയ് എന്ന് പറയാന്‍ മാത്രം  സന്മനസ്സുള്ളവരാരും  എന്റെ പരിചയത്തിലില്ല. ഷുഗര്‍ ഉള്ളവരായിട്ടും  കാര്യമില്ല. അവരെയാ ഏറ്റവും പേടിക്കേണ്ടത്.   മധുരം ഇഷ്ടമില്ലാത്ത ആരെങ്കിലും ആവണം. നോക്കാം.

പാവം ഞാൻ അല്ലേ. വല്ലാതെ കൊതിച്ചുപോയി. അതുകൊണ്ടല്ലേ. 

വാൽക്കഷണം: ഇതുപോലൊരനുഭവം പണ്ടും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്.  . അന്നു സഹായത്തിനു  വന്നത് ആരാണെന്നോ. ഒരു  പൊലീസുകാരൻ . പക്ഷെ പാവത്തിനും പറ്റിയില്ല കുപ്പി തുറക്കാന്‍. 

അതിവിടെ :  http://ezhuthulokam%20blogspot.com/

എഴുത്തുകാരി.

Monday, September 17, 2018

എന്നെ ഭയപ്പെടുത്തിയ പ്രളയം...

ഈ കഴിഞ്ഞ പ്രളയ കാലത്തിന്റെ നീറുന്ന ഒരു ഓർമ്മ.  ശരിക്കു പറഞ്ഞാൽ 2018 ആഗസ്ത് 17.  കൃത്യം ഒരു മാസംമുൻപ്. ഞാൻ  എന്റെ കഴിഞ്ഞ ബ്ലോഗിൽ മഴയുടെ സൗന്ദര്യത്തെ കുറിച്ച് എഴുതിയ അതേ പൂമുഖത്തിരുന്നു ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ.  അന്ന് മനസ്സിൽ തോന്നിയത് വെറുതെ ഒരു കടലാസിൽ കുറിച്ചിരുന്നു.   അതാണ് ഈ വരികൾ.

രണ്ട് ദിവസമായി   പേമാരിയാണ്.   പുഴ നിറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു. ഇന്നിനി  ഒറ്റയ്ക്ക് കിടക്കണ്ട എന്ന  തങ്കമണി ചേച്ചിയുടെ ഉപദേശം  മാനിച്ച് അവിടെ ആയിരുന്നു തലേന്ന്. രാത്രി മുഴുവൻ  മഴ.  പേമാരിയെന്നോ പെരുമഴയെന്നോ എന്താ പറയേണ്ടത് . ചേച്ചീ ഇടക്കിടെ ജനല് തുറന്നു ടോർച്ച് അടിച്ചുനോക്കും  മുറ്റത്ത്‌ വെള്ളമെത്തിയോ എന്ന്.  കട്ടിലിൽ നിന്നു കാല് വെക്കുന്നത്  വെള്ളത്തിലേക്കാണോ എന്ന പേടിയിലാണ്. ഒട്ടും ഉറങ്ങിയില്ല.

പിറ്റേന്ന്  നേരം വെളുത്തപ്പോൾ  വീട്ടിലേക്കു തിരിച്ചെത്തി.  ആരുമില്ല, ഒറ്റക്ക്.  ഒന്നും ചെയ്യാനും ഇല്ലായിരുന്നു.  ഒരു കടലാസിൽ കുറിച്ച് വച്ച എന്റെ മനസ്സാണിത്.  അത്  പകർത്തുന്നു ഞാനിവിടെ.
...........

ഇന്നും ഞാൻ ഇരിക്കുന്നത് ലോകത്തിലെ എനിക്കേറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട എന്റെ പൂമുഖ  തിണ്ണയിൽ തന്നെയാണ്.  കുറച്ചു നാൾ മുൻപാണ് എന്റെ ഇതേ പൂമുഖത്തിരുന്ന് ഞാൻ എഴുതിയത് മഴയുടെ മോഹിപ്പിക്കുന്ന സൗന്ദര്യത്തെ  പറ്റി.

ആ സുന്ദരിയായ മഴയുടെ മറ്റൊരു മുഖം ഇന്നെന്നെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നു.  തീർത്തും രൗദ്രഭവം.  ഇന്നിവിടെ ഇരിക്കുമ്പോൾ ആകെ ഒരു ഭയമാണ് എന്റെ മനസ്സിൽ.  മാനമാകെ കറുത്തിരുണ്ട,  ഒരു  പാഠം പഠിപ്പിച്ചിട്ടെ  പോകൂ എന്ന മട്ടിൽ ആരൊടൊക്കെയോ അരിശം തീർക്കുന്ന മഴയുടെ താണ്ഡവം.

വെള്ളമില്ല,  വെളിച്ചമില്ല, ചുറ്റും ദൈന്യത നിറഞ്ഞ മുഖങ്ങൾ മാത്രം.  രാവിലെ മത്സരിച്ച് ഓടിയെത്തുന്ന കിളികളില്ല, തുമ്പികളില്ല, അണ്ണാറക്കണ്ണന്മാറില്ല.    മുറ്റത്തെ ചുവന്ന ചെമ്പരത്തി മാത്രം ഇതൊന്നും എന്നെ തളർത്തുന്നേയില്ല എന്ന ഭാവത്തിൽ വിടർന്നു  നിൽക്കുന്നു.

എവിടുന്നൊക്കെയോ പശുക്കളുടെ  ശബ്ദം  കേൾക്കാം. സംഗീതാത്മകമല്ല,  മറിച്ച്, വിശപ്പിന്റെ, വേണ്ടപ്പെട്ടവർ അടുത്തില്ലാത്തതിന്റെ നൊമ്പരമാണത്.  വീടും തൊഴുത്തും മുങ്ങിയവർ, അവരുടെ പശുക്കളെ ഇവിടെ കൊണ്ട്‌ വന്നു കെട്ടിയിരിക്കുന്നു.  അവരൊക്കെ വെള്ളം നിറഞ്ഞ വീടുകളിലും  റെസ്ക്യൂ ക്യാമ്പുകളിലുമാണ്.

ഇന്നലെ വരെ,   ഞങ്ങളൊക്കെ കൂട്ടം കൂടി മഴയുടെ ക്രൂരതയേപ്പറ്റി, ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയ വരെപ്പറ്റിയൊക്കെ  സംസാരിച്ചിരുന്നു.   ഇന്നതുമില്ല.  ഭയപ്പെടുത്തുന്ന നിശബ്ദത മാത്രം, അതിനെ ഭഞ്ജിച്ചു കൊണ്ട്‌ ഇടയ്ക്കിടെ വരുന്ന  കാതടപ്പിക്കുന്ന മഴ മാത്രം. ആർക്കും ഒന്നും പറയാനില്ല,  മുഖങ്ങളിൽ ദൈന്യത.  എല്ലാം അവസാനിക്കാൻ പോകുന്നോ എന്ന  ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ചിന്ത മാത്രം.

എന്റെ അമ്മ പറയാറുണ്ട്  അമ്പലക്കടവിന്റെ അവസാനത്തെ പടി  എത്ര വെള്ളം വന്നാലും മുങ്ങില്ല.  അതു മുങ്ങിയാൽ പിന്നെ പ്രളയമാണെന്ന്.     ഞാൻ മാത്രമല്ല ഈ നാട് മുഴുവൻ ആ വിശ്വാസത്തിലായിരുന്നു.   ആ ധൈര്യത്തിലായിരുന്നു മനസ്സ്.  പക്ഷേ എല്ലാം തകിടംമറിച്ചുകൊണ്ടു ആ പടിയും മുങ്ങിയിരിക്കുന്നു, മനസ്സിൽ ഭയത്തിന്റെ നിഴൽ വീണുതുടങ്ങി..

വെള്ളമില്ല,  വെളിച്ചമില്ല,  ചാർജ് തീരാൻ കാത്തിരിക്കുന്ന മൊബൈലും.  പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ നേർത്തതെങ്കിലും  വിറയാർന്ന ശബ്ദങ്ങൾ. അതും ഇല്ലാതാവുകയാണോ.

നിരനിരയായി ആളുകൾ,  കവറുകളും തൂക്കി കയ്യിൽ കിട്ടിയതും കൊണ്ട്  ഓടുന്നു.  പലായനം എന്നൊക്കെ കേട്ടിട്ടില്ലേ? കണ്ടിട്ടുമുണ്ട് ടിവിയിലൊക്കെ.  അതാണിവിടെ.  ഓടുകയാണ് റെസ്‌ക്യു  ക്യാമ്പിലേക്ക്.  തിരിച്ചു കിട്ടിയ  ജീവനെയെങ്കിലും രക്ഷപ്പെടുത്താൻ.

ഒരുപാട്  പേര് അവിടെയും ഇവിടെയും കെട്ടിടത്തിന്റെ രണ്ടാം നിലകളിൽ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുന്നു. രക്ഷിക്കണേ രക്ഷിക്കണേ എന്ന അവരുടെ, ബന്ധുക്കളുടെ, സുഹൃത്തുക്കളുടെ,  വിളികൾ.  ഒന്നും  ചെയ്യാനാവാതെ  പകച്ചു നില്ക്കുന്ന ഞങ്ങൾ കുറച്ചുപേർ.

രാവിലെ പോയി കാര്യങ്ങൾ അന്വേഷിച്ചു  വന്ന റെസ്ക്യൂ ക്യാംപിൽ വീണ്ടും പോകാനാവാത്ത സ്ഥിതി.  ഇരച്ചെത്തുന്ന  വെള്ളം മതിലുകൾ  തീർത്തിരിക്കുന്നു.

ഇവിടേക്കും ആളുകൾ എത്തി തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.   കഴുത്തറ്റം വെള്ളത്തിൽ, നനഞ്ഞൊലിച്ചു്.  മാറിയുടുക്കാൻ പോലും ഒന്നുമില്ലാതെ.

ഞാൻ പോയി അവർക്ക് ഉടുക്കാൻ എന്തെങ്കിലും കൊടുക്കട്ടെ. ചൂടുള്ള ഒരു കട്ടൻ കാപ്പിയും..


എഴുത്തുകാരി.